مشاوره خانواده

انسان سالم،بی مسئله نیست...

تعریف کاردرمانی:

کاردرمانی  عبارت است از استفاده درمانی از کارها و فعالیت های روزمره زندگی برای افراد و گروه ها با هدف تسهیل مشارکت  آن ها در نقش های زندگی و موقعیت های  منزل، مدرسه ، محیط کار ، اجتماع. خدمات کاردرمانی با هدف ارتقای سلامت، و بهزیستی ، و برای کسانی که دچار یا در خطر بیماری، ضایعه، اختلال، عارضه، نقص، ناتوانی ، محدودیت فعالیت، یا محدودیت در مشارکت هستند، ارایه می شود. کاردرمانی جنبه های جسمانی، شناختی، روانی-اجتماعی، حسی و دیگر جنبه های عملکرد را در بافتارهای گوناگون و به منظور تسهیل و بهبود شرکت در کارهای روزمره زندگی که سلامت، بهزیستی و کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار می دهد، مورد توجه قرار می دهد.

 


تفاوت کاردرمانی و فیزیوتراپی:

هدف اصلی کاردرمانی و فیزیوتراپی کمک به روند بهبود بیمار است. فیزیوتراپی علم استفاده از انواع مدالیته های فیزیکی و تمرین های فیزیکی برای کاهش درد ٬ افزایش توانمندی ٬ اصلاح ساختاری و مستقل ساختن فرد کم توان است ولی کاردرمانی علم و هنر استفاده از فعالیت های هدفمند درمانی ٬ جهت درگیر ساختن ذهن ٬ روان و جسم بیمار ٬ برای افزایش هر چه بیشتر استقلال و توانمندی فرد است.

تمرکز اصلی در فیزیوتراپی درمان مشکلات جسمی است ولی کاردرمانی بر اساس دیدگاه کلی نگری که دارد علاوه بر تمرکز برای حل مشکلات جسمی بیمار ٬ شرایط روانی بیمار را هم در نظر می گیرد. همچنین هدف اصلی کاردرمانی فقط حل مشکل بیمار نیست ٬ بلکه ایجاد عملکرد مفید و بازگشت بیمار به زندگی کاری و اجتماعی است.

ابزار یک کاردرمانگر ٬ غالبا ابتکار اوست و به منظور بهبود بیمار از فعالیت های هدفمند با استفاده از ساده ترین ابزار که متناسب با شرایط بیمار است استفاده می کند طوری که بیمار با یادگیری تمرینات و فعالیت های درمانی می تواند آنها را در خارج از کلینیک انجام دهد و روند درمان را سریعتر کند. در حالی که در فیزیوتراپی درمان غالبا به دو شکل کلی است ٬ یا استفاده از مدالیته های درمانی ( نظیر اولتراسوند ٬ مادون قرمز ٬ ماورابنفش ٬ دستگاه های الکترو تراپی ٬ استیمولاتور ها و تنس ها و هات پک ٬ آیسینگ ٬ ویبراتور و...) و یا تمرین های درمانی حرکتی ( نظیر تمرین های PRE ٬ تقویت عضلات لا تکرار و افزودن وزنه ها ٬ کشش و مهار عضلانیو ...) و به دلیل استفاده از تجهیزات و دستگاه های خاص درمان بیمار محدود به کلینیک است.

بنابراین در مورد بسیاری از بیماران  مراجعینی که از لحاظ اوضاع روحی و روانی ٬ انگیزه ی کافی برای تمرین درمانی ندارند و یا از هوش  کافی برای پیروی از دستورات تمرین ها برخوردار نیستند و ادراک کلامی مطلوبی برای انجام آنچه به صورت یکنواخت از ایشان خواسته شده است ندارد ٬ فیزیوتراپی به مشکل برخورد می کند ٬ چرا که رویکرد مکانیکال دارد و انگیزه دادن به بیمار از طریق ارائه ی فعالیت های ابتکاری و هدفمند در چارچوب کاریشان نمی گنجد. حال آن که در رویکرد کلی نگر کاردرمانی ٬ این افراد نیز شانس بازتوانی دارند و می توانند تحت پوشش خدمات کاردرمانی واقع شوند.

هدف از درمان بیمار در کاردرمانی ایجاد یا بهبود عملکرد بیمار در زندگی است و فعالیت هایی که ارائه می دهد اغلب بر همین مبناست  به عبارتی دیگر کاردرمانی معتقد است اگر عضله بیمار تقویت شود و یا ضایعه از بین برود ولی بیمار نتواند از عضو آسیب دیده برای انجام فعالیت های روزمره ی زندگی اش استفاده کند درمان انجام نشده است.

+   مشاوره خانواده ; ٧:٥۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/٦/٢

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir