مشاوره خانواده

انسان سالم،بی مسئله نیست...

خواستنی باشیم:

میل به محبوبیت، یک نیاز طبیعی است. همه ما دوست داریم مورد احترام و علاقه دیگران باشیم. دوست داریم دارای شاخصه هایی باشیم که از آنها تمجید شود. نفوذ در دلها و تمایل جدی به خواستنی بودن و محبوبیت، یکی از ویژگیهای مهم دوره جوانی است.
باید این نکته را در نظر داشت که برای کسب محبوبیت، نیازی به قهرمان شدن نیست. مواردی که در زیر می آید، نکاتی است که با تأمل در آنها می شود در راه محبوبیت، قدم برداشت.

گامهایی به سوی محبوبیت:

1 . مثبت اندیشی: مثبت اندیشی بار عواطف و افکار منفی را از ذهن و روان ما دور می کند. در نتیجه، دیگران ما را با ظاهر و روحیه ای مثبت و دوست داشتنی خواهند شناخت. کسی که با منفی بافیهای خود، دیگران را آزرده خاطر نمی کند.
 
2 . همدلی کردن: وقتی با دیگران ابراز همدلی و همدردی می کنیم، یعنی اینکه ما آنها را از خودمان می دانیم. معایب و مشکلات آنها ما را تحت تأثیر قرارمی دهد و نسبت به آنها واکنش دوستانه نشان می دهیم. در نتیجه آنها نیز نسبت به ما احساس نزدیکی و دوستی می کنند.
 
3 . برخورد و گفتگوی مناسب: نحوه برخورد و نوع گفتگو در ایجاد محبوبیت، مسئله ای اساسی است. ما هر روز با افراد متعدّدی برخورد می کنیم. تکرار این برخوردها و طرز صحبت کردن ما با آنها، تصویر ثابتی از ما در ذهن آنها می سازد. باید سعی کنیم برخورد و گفتگوی ما چیزی خلاف آداب و رسوم اجتماعی نباشد. وقتی با «احترام» و «دقّت» به حرفهای طرفِ مقابل گوش می کنیم، او را در شرایط احترام متقابل قرار می دهیم.
 
4 . احترام به خویشتن: وقتی به سلامت جسم و روح خود احترام می گذاریم، جسم خود را با کارهای بیهوده، فسرده نمی کنیم و روح خود را عذاب نمی دهیم، وقتی خودمان را دوست داریم و در عین حال، خودخواه نیستیم، وقتی بازیچه احساسات آنی خود و دیگران نمی شویم، در نهانخانه قلب دیگران تحسین می شویم، اگرچه آنها آن را به زبان نیاورند.
 
5 . بخشش و گذشت: بخشیدن خطای دیگران، یک مهربانی ملموس و به یادماندنی است؛ هدیه ای است که هرگز فراموش نمی شود.
 
6 . اعتماد به نفس: وقتی دیگران شاهد این باشند که ما از پس تجربه های سخت به موفقیتی دست یافته ایم و یا حتی بدون موفقیت، هنوز تسلیم نشده ایم و تمام ابعاد زندگی را قربانی یک مشکلِ خاص نمی کنیم و اقتدار داریم، الگوی خوبی برای آنها می شویم.
 
7 . تمجید از خوبیهای دیگران: وقتی از خوبیهای دیگران تعریف می کنیم، در واقع، در آنها نوعی تولید انرژی مثبت نسبت به خودمان کرده ایم.
 
8 . خلاقیت در ایجاد روابط دوستانه و نشاطآور: از هر گفته، برخورد یا اتفاق روزمره، می توان شرایطی برای دوستی و نشاطْ فراهم آورد. روحِ خود را محدود نکنیم. خود را عادت ندهیم که کردار و گفتار منفی دیگران را به ذهن بسپاریم.

چیزهایی که به محبوبیت ما آسیب می زنند:
 
1 . تجسّس و دخالت در کارهای دیگران: وقتی افراد از ما مشورت نمی خواهند، علاقه مندند مسائلشان پنهان بماند. تجسّس و دخالت در این گونه موارد، موجب دور شدن دیگران از ما می گردد.
 
2 . تکراری بودن: دوست داشتن به معنای همیشه با هم بودن نیست. دیدارهای متعدّد و طولانی و یکنواخت، از جذابیت ما می کاهد.
 
3 . عدم رعایت بهداشت فردی: شما هر چقدر در احترام گذاردن به دیگران کوشا باشید، وقتی بهداشت فردی نداشته باشید، شما را انسان منضبطی نمی دانند.
 
4 . تملّق و چاپلوسی: وقتی کسانی فاقد توانایی خاصی هستند که ما آن تواناییها را به آنها نسبت می دهیم و یا قابلیتهای کوچکشان را خیلی بزرگ نشان می دهیم. یا وقتی خودمان را کوچک تر از کوچکی که در مقابل او ایستاده ایم می دانیم، چه محبوبیتی می توانیم داشته باشیم؟!
 
5 . دروغگویی: دورغگویی یعنی سلب اعتماد کردن دیگران از خود. کسی که به او اعتمادی نیست چگونه می تواند محبوبیت داشته باشد.
 
6 . تکبّر: آدمهای متکبّر که خود از سرخورده ترین افراد و معمولاً اشخاصی محبت ندیده هستند، نیازشان به محبت را معکوس نمایش می دهند. این گونه افراد، با تظاهر به تفکر در اجتماع، موجب بی روح شدن محیط و گاه، دل آزردگی دیگران می شوند. این گونه افراد، هیچ محبوبیتی در جامعه ندارند.
 
7 . نداشتن تعادل عاطفی: افرادی که برخورد چندگانه دارند، گاه بخشنده اند و گاه خِسّت به خرج می دهند، گاه با مهربانی، دیگران را می نوازند و گاه با خشونت، آنها را می آزارند و طرد می کنند، به خاطر این صفت، معمولاً محبوبیتی کسب نمی کنند.
 
8 . مزّه پرانی و شوخیهای بیجا: بذله گویی کردن، گفتگوهای خودمانی و نشاطبرانگیز، (که تولید احساس شادی می کند تا افراد نسبت به هم نزدیک تر و صمیمی تر شوند) با مزه پرانیها و شوخیهای بیجا دو مقوله جداگانه اند. اگر با شوخیهای بیجا، کسی را برنجانیم، محبوبیتی در دل او و جمعی که شاهد رنجش او هستند، نخواهیم داشت.
 
9 . ترسو بودن: آدم ترسویی که از ترسِ «شکست»، به ابتدایی ترین کارها هم دست نمی زند، در واقع، به زندگی خود اهمیت نداده است. چنین کسی برای دیگران، چه اهمیتی دارد؟!
 
10 . همیشه گله مند بودن: کسانی که همیشه از زندگی شِکوه می کنند، تبدیل به یک شخصیت ملال آور می شوند. وجود آنها در جمع، موجب افسردگی دیگران می شود و طبیعتاً شخصیت محبوبی نیستند.
 
11 . غیبت کردن: غیبت کردن از دیگران، موجب سلب اعتماد دیگران از ما می شود و بی اعتمادی، عدم محبوبیت را به همراه دارد.

+   مشاوره خانواده ; ٧:۳٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱۱

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir